Откако во македонските медиуми завладеа радикална шизма и истите станаа автомати за ширење колективна шизофренија, едно убаво попладне си реков „инаф-из-инаф“ и решив да апстинирам од вести. Како? Е така, фино-лепо, нема вести и точка! За да моето тв-информациско апстинирање не биде само солипстичко страдание решив да водам дневник и да се обидам да ги пренесам своите инфоиспоснички и медиумско-аскетски импресии. Еве сумариум од постењето:
ПРВ ДЕН
Првиот ден откако претходниот не си гледал вести започнува со следната промена: забележуваш дека покрај раката за држење далечинско и задник, имаш и други органи, како на пример нозе. Почнуваш внимателно да се движиш по дома, се чувствуваш како бебе кое проодило. Почнуваш сам да си земаш работи од кујна, спална, плакар, без да ги мољакаш другите по дома.
ВТОР ДЕН
Добиваш нагон да излезеш надвор и да се прошеташ. Првин се двоумиш, се нечкаш, трепериш да не те ограби некој, да не те начека некој партиски портпарол по скали, но на крај сфаќаш дека мора да излезеш и да се соочиш со стравот. И кога ќе излезеш надвор се чувствуваш како твојот праисконски предок кога ја напуштал пештерата. Чувствуваш дека се што ти треба е да дишеш, ништо повеќе, дишењето те исполнува и полни со енергија. Неверојатно!
Извор: http://komunikacii.net/#ixzz1HnyDXrDR
No related posts.
Тест коментар.